روزهای سخت کرونایی

سلام

دو ماهی هست از اومدن یه ویروس ناخونده  تو کل کشور میگذره ویروسی که با اومدنش خیلی چیزها رو بهمون یاد داد به قول یکی از دوستان چه کوچکهای بزرگی ک الان ب بزرگیشون و زیباییشون پی بردیم و اونارو تو زندگی نادیده گرفتیم با اومدن این مهمون ناخونده فهمیدم که بزرگترین نعمتی که داشتم سلامتی بوده و ارامش ک با وجود کرونا از بین رفته و زندگیمون پر شده از استرس و نگرانی واس بیماری  روزها و شبها حبرای ناگواری از همشهریا و هم وطنامون میشنویم  که دلمونو به درد میارهو استرسمونو بیشتر میکنه

همه از ترس بیماری قرنطینه شدیم توی خونه اگه بخوایم بیرون بریم با ترس باید از ماسکو دستکش های پلاستیکی استفاده کنیم نمیتونیم با دوستامون حتی رو بوسی کنیم دست بدیم حتی ببینیمشون  دور همی هامون سرکار رفتنامون همگی از بین رفتن

الان میفهمیم چه چیزایی داشتیمو قدرشونو ندونستیم چه بسیار ناسپاسی هایی کردیم و الان میگیم کاش همون دلخوشی های کوچیکمونو داشتیم دلمون واس همه کوچکهای بزرگی ک داشتیمو قدر ندونستیم تنگ شده

خدایا امشب شب نیمه شعبانه ب حق این شب عزیز همه کسایی ک مریصی کرونا گرفتنو شفا بده اونایی ک سالم موندنو بیماریو نشون نده و شر این بیماریو از سر ملتمون خانواده هامون همشهریامون  دور کن آمین

به امید روزی کوارد وبلاگم بشمو خبر خوش از بین رفتن ویروس و جشن شکست کرونا رو بنویسم 

نیمه شهبانسال ۱۳۹۹مبارککک